പലതരത്തിലുള്ള വികാരങ്ങളുള്ള ഇരുകാലികൾ.. ചുവന്ന നാടയിൽ കോർത്ത തീക്ഷണ വികാരങ്ങളുടെ കടിഞ്ഞാൺ പിടിച്ച്‌ നടക്കുന്ന തിരുത്തൽ വാദികളുടെ സ്വയം അഭിമാനിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ. ഇനി ഒന്നിനും വയ്യ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു വികാരങ്ങൾ വറ്റിയ ഒരു കൂട്ടം മൗനികൾ. ഇതൊന്നും തങ്ങളെ ബാധിക്കില്ലെന്നു ഊക്കം കൊള്ളുന്ന അഭിനവ ന്യൂ ജൻ ഫ്രീക്കന്മാർ. കുടുംബമൂല്യങ്ങളെ നെഞ്ചോടു ചേർക്കുന്ന യഥാസ്ഥിതീകർ.. ഇതിലൊന്നും പെടാതെ എരിയുന്ന ഞെരിപ്പ് നെഞ്ചിലേറ്റി ഞാനും. നേടിയെടുത്തതും വെട്ടിപ്പിടിച്ചതും എല്ലാം മൂല്യമില്ലാത്ത കരിക്കട്ടകളാണെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ആ എരിയുന്ന കനലിന്റെ കറുത്ത പുക ചുരുളുകൾ ചുറ്റും നിറയുന്നു.. ഇനി എന്തെങ്കിലും നേടാനാവും എന്നു ഉറപ്പിച്ചു മുൻപോട്ട് ആയുമ്പോളും ചെന്ന് പതിക്കുന്ന കൊക്കയിൽ കാരമുള്ളുകളോ അതോ കുപ്പിച്ചില്ലുകളോ എന്ന് മാത്രമേ ചിന്തിക്കാനാവുന്നുള്ളു. പ്രതീക്ഷകളില്ലാത്തത് എന്റെ തെറ്റാണോ? അനുഭവങ്ങൾ സാക്ഷി.. 🙏

യാത്ര

 സ്നേഹമാണെന്നു സമർത്ഥിക്കാൻ എന്തെളുപ്പം... നിലനിൽപ്പില്ലാത്ത ഒന്നാണോ സ്നേഹം.. ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റ് പോലെ നൈമിഷകമായി അകപ്പെട്ടുപോയപ്പോളും നിലനിൽപ്പിന്റെ ആവശ്യമായി എഴുതിത്ത ള്ളുമ്പോളും മനസ്സാക്ഷിയുടെ തുറിച്ചുനോട്ടങ്ങൾ പോലും നിർവികാരമായി നേരിട്ടപ്പോളും.. പിടിച്ചു വാങ്ങിയ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടിയാണ്‌ കടിച്ചുതൂങ്ങി നിൽക്കുന്നതെന്ന് എന്ന ബോധ്യം വന്നപ്പോളും തളരാതെ മുന്പോട്ടുപോയി.. തീർത്താൽ തീരാത്തത്ര ദൂരം മുൻപോട്ടു പോകണം എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച് കണ്ണുമടച്ചു പാഞ്ഞു.. ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാനോ  ഞാൻ എന്നു ചിന്തിക്കാനോ ഉള്ള ശക്തി അവശേഷിക്കുന്നില്ല ഒരു കടുകൊളം പോലും... യാത്ര തുടരുന്നു അന്ത്യത്തിന്റെ കാലോചകൾക്കു കാതോർത്തുകൊണ്ടു.. 

മരണത്തിനപ്പുറം ഉള്ള ലോകത്തെങ്കിലും സ്നേഹത്തിന്റെ അർത്ഥം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയട്ടെ എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടു..

തൊലിക്കട്ടി കൂടിവരുന്നു... അപമാനങ്ങളും അഭിമാനക്ഷതങ്ങളും ഒരു ശീലമായി.. ഹൃദയം തൊടാത്ത ബന്ധങ്ങളുടെ ചുഴലിക്കാറ്റിൽ ആദർശങ്ങൾ ഹോമിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നിസ്സഹായത മാത്രം കരഞ്ഞുവീങ്ങിയ കണ്ണുകൾകൊണ്ടു  തുറിച്ചു നോക്കുന്നു.. സ്വയം കൊഞ്ഞനംകുത്തുന്ന മനസ്സാക്ഷിക്കു മുൻപിൽ ശിക്ഷവാങ്ങാൻ ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയെപ്പോലെ കൈനീട്ടി നിൽക്കുമ്പോളും പൊള്ളുന്ന അഭിമാനത്തിന്റെ പൈതൃകകണങ്ങൾ ഉൾവലിഞ്ഞു തലതാഴ്ത്തുന്നു.. തീരില്ലേ ഈ ആത്‍മ ഹിംസ.. നിയന്ത്രണം വിട്ടമനസ്സിനെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ എന്നും ആവില്ല എന്നു ഒരു സ്വരം ഉള്ളിൽ നിന്നു പൊന്തി വരുന്നു.. പിതൃത്വം അലിഞ്ഞു തീർന്ന പഞ്ചഭൂതങ്ങളേ... എന്നെയും നിന്നിലേക്ക്‌ചേർക്കുക.. നിലനിൽപ്പില്ലാത്ത ഒന്നിലും അകപ്പെടാതെ നഷ്ടപ്പെട്ട സുരക്ഷകരവലയത്തിന്റെ ചൂടു പറ്റി ഒന്നുറങ്ങട്ടെ.. ദീർഘമായി..

Write u think

Thoughts

Scribbling the thoughts

പണയം വെച്ച പ്രണയം

പറയാതെ പറഞ്ഞ മിഴികളിലെ കഥകൾ

അവർ എന്നും പ്രണയിക്കുകയായിരുന്നു.. മരംകോച്ചുന്ന മഞ്ഞിലും ഇലപൊഴിയും ശിശിരത്തിലും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനലിലും.. കനൽ അണയാത്ത ആ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടിൽ ചുറ്റിനും ഉള്ളവർ പൊള്ളിയപ്പോൾ നിലതെറ്റിയ ജീവിതത്തെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ അവൾ പരിശ്രമിച്ചു.. കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഉള്ളിലെ നിലയില്ലാ ശോകക്കയങ്ങളിൽ നിന്നണെന്നു മറുപുറം അറിയിക്കാതെ ആ നൂൽപ്പലത്തിലൂടെ അവൾ നടന്നു.. അർത്ഥം നശിച്ച ജന്മത്തിലൂടെ..

അയാൾ

കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ നിന്നും ഒരു നിഴൽ രൂപം...അയാൾ 

കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തുള്ള ആ കൈകളിൽ ഞരമ്പുകൾ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു . കൂരിരുട്ടിലും കണ്ണുകൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി ചുണ്ടിൽ പരന്ന ക്രൂരമായ ചിരിയിലും മനസ്സലിയിക്കുന്ന വശ്യത നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. അലയടിക്കുന്ന ആ മാസ്മരികമായ ചിരിയുടെ ശബ്ദം എങ്ങും നിറഞ്ഞു നിന്നു. അതായിരുന്നു അയാൾ...

മനംമയക്കുന്ന ശബ്ദവും വശ്യമായ സംസാരവും അയാളിലേക്ക് നമ്മെ വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്നത്ര ശക്തിയുള്ളതായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ പതിയിരുന്നു നമുക്ക് മാത്രം കാണുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു അയാൾ ഒരു മായാജാലക്കാരനെപ്പോലെ വേഷംമാറി ഒരു തികഞ്ഞ നടനെ പോലെ വിദഗ്ധമായി അഭിനയിച്ചു .

നിറംപകർന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്  ചിറക് വച്ച് ആകാശത്തേക്ക് ഉയരാൻ പഠിപ്പിച്ച അയാൾ ആരായിരുന്നു ?? ഏകാന്തതയിൽ ആശ്വസിപ്പിച്ചു ദുർബലമായ കൈകളെ  ആ ബലിഷ്ഠമായ കരങ്ങളിൽ താങ്ങി.. നിറയുന്ന കണ്ണിലെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു നെഞ്ചോടു ചേർത്തത്‌ എന്തിനായിരുന്നു? വീണാലും നിസാര പരിക്കുകളാൽ രക്ഷപെടാവുന്ന ദുഃഖ കുഴികളിൽ നിന്ന്  അഗാധ കയങ്ങളിലേക്കു തള്ളിവിട്ടു മറയാൻ മാത്രം ശത്രുത അയാൾക്കെന്തിന് ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാം നിശ്ചലമായ ചുവരുകളോട് ചോദിക്കായിരുന്നു വിധി.. വിചാരങ്ങൾക്കു ഒഴുകുവാനുള്ള ചെറു തൊടുകൾപോലും അടച്ചു ഇരുളിലേക്ക് തന്നെ പോയിമറഞ്ഞു.. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള അയാൾ.

വേഷപ്രച്ഛന്നനായി സ്വന്തം യാഥാർഥ്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്താതെ നിർദയം വേഷങ്ങൾ മാറി മാറി അണിഞ്ഞു ദുർബല ഹൃദയങ്ങളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു...പുതിയ പുതിയ ഇരുൾമറകൾ തേടി  നടക്കുന്നു. നിഴലിക്കുന്ന വെളുത്ത വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ തന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച ക്രൂരമായ അമ്പുകൾക്കൊണ്ടു വേട്ടയാടി സമർത്ഥനായ തേരാളിയെപ്പോലെ വിജയക്കൊടിപാറി മുന്നേറിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു...