പ്രണയം

 പ്രണയം ജലം പോലെയാണ്.ആവിയായി മേഘങ്ങളായി ആകാശത്തോളം ഉയർന്നു പോയി ഈ ലോകം മുഴുവൻ വളരെ ഉയരത്തിൽ നിന്ന് കാണുന്നത്ര സ്വർഗത്തിൽ എത്തിയാലും.ഒരിക്കൽ ഘനീഭവിച്ചു മഴയായി ജലമായി ഭൂമിയിലേക്കു തന്നെ മടങ്ങി എത്തുന്നു.ചിലപ്പോൾ തണുത്തു ഉറഞ്ഞു മഞ്ഞുകട്ട ആവുന്നു.ചിലപ്പോൾ നീരുറവകളായി ഭൂമിയെ കുളിർക്കുന്നു. നമ്മളെത്തന്നെ കീഴടക്കാൻ നാം വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന ഒരേ ഒരു വാക്കാണ് പ്രണയം..

നിന്നെ പ്രണയിച്ചു പുഷ്പിച്ചൊരു മുല്ലവള്ളിയായിന്നു ഞാൻ...

പടർന്ന ഓർമകളിൽ വിരിഞ്ഞു നിന്ന നിന്റെ ദലമർമരങ്ങളിൽ..എന്നെ അറിയാതെ ഞാൻ മിഴിപൂട്ടി നിന്നു...

പുഷ്പിക്കുമോളം പ്രണയിച്ചതാവാം വാടി കൊഴിഞ്ഞു നീ അകന്നു പോയെ.... കൊഴിഞ്ഞോരാ ശാഖയിൽ നീ വീണ്ടും തളിരിടുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്നു....

പടരുന്ന വള്ളികളാൽ നിന്നെ കൊതിതീരെ പ്രണയിക്കാൻ.... 

..

നമ്മൾ

 നമ്മളെപ്പോഴാ ഇനി ഒന്നു നമ്മളാകുക? 

അതുകേട്ടു അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു... ഇവളെന്തു ഭ്രാന്താണിപ്പറയുന്നത്.. നമ്മൾ നമ്മളല്ലേ? അവളുടെ കവിളുകൾ ഉരുമ്മിക്കൊണ്ട് അയാൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.. കണ്ണുകൾ അടച്ചു തോളിൽ ചാഞ്ഞിരുന്ന അവൾ മനോഹരമായി ഒന്നു ചിരിച്ചു.. അല്ല!! നമ്മൾ ഇങ്ങനായിരുന്നില്ല.. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത സംസാരങ്ങളും വാക്കുകൾ തീരാത്ത ചർച്ചകളും സൂര്യന് കീഴിലുള്ള ഏതൊരു കാര്യങ്ങളും പറയുവാനുള്ള സീമയില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യവും അതായിരുന്നില്ലേ നമ്മൾ,നമുക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ മൗനവും വൈകാരികമായ പ്രകടനങ്ങളും മാത്രം ആയി.. പ്രണയം ഒരു ശാപമായോ എന്നിടക്ക് ഓർത്തുപോകുന്നു.. നീ എന്നെയും ഞാൻ നിന്നെയും വേർപിരിയാൻ കഴിയാതെ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ശെരിക്കും നമ്മൾ അകന്നുപോയില്ലേ? സൗഹൃദത്തിന്റെ പവിത്രത അന്യമായിപ്പോയി.. നമ്മളിനി എന്നാ നമ്മളാകുക? ഒരുപാട് ആഴത്തിൽ അർത്ഥം ഒളിപ്പിച്ചു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അവൾ നോക്കി... പക്ഷെ ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ നിഷ്കളങ്കമായി അയാൾ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. നനുത്ത ചുണ്ടുകൾ കവിൾ തടങ്ങളിൽ പതിപ്പിച്ചു അയാൾ പറഞ്ഞു ഞാൻ എന്നും ഈ ഞാൻ ആയിരുന്നു നിന്നെ കണ്ടനാൾ മുതൽ നീ അത് മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകി... കണ്ണുകളിൽ നിറച്ച കുസൃതി അയാൾക്ക്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും അവളോട്‌ പ്രണയം തോന്നിപ്പിച്ചു... കൊതിപ്പിച്ചു...

രണ്ടു ദിശയിൽ ചിന്തചിക്കാനേ അവർക്കാവുള്ളു സ്ത്രീ കരുതലും സ്വാതന്ത്ര്യവും ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ പുരുഷന്റെ പ്രണയം ഇപ്പോഴൊക്കെയോ മേൽക്കോയ്മയുടെകൂട്ടുപിടിച്ചു ശാരീരിക തലങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.. എന്നിട്ടും അവർ ഒന്നിക്കുന്നു ജീവിക്കുന്നു പിരിയുന്നു മത്സരിക്കുന്നു.. നേട്ടങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടലുകളും ഇരുവർക്കും തന്നെ.. എങ്കിലും പിരിയാനുള്ള കാരണങ്ങൾ അടുക്കാനുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രസക്തമാകുമ്പോൾ കാഴ്ചക്കാർക്ക് കണ്ടുരസിക്കാം.. നമ്മൾ നമ്മളായി തന്നെ തുടരണം മരണം വരെ അതുമല്ലെങ്കിൽ പരസ്പരം അഭിനയിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് വരെ എങ്കിലും..

അന്യർ

 അന്യരാണ് നമ്മൾ... മറക്കാനാവാത്ത ഓർമകളുള്ള തികച്ചും അപരിചിതർ..

മറവികൾക്കപ്പുറത്തു വീണ്ടും ഊടുവഴികൾ തേടുമ്പോളും നിന്നെപ്പോലെയും എന്നെപോലെയും ആരും ഉണ്ടാകില്ല  തീർച്ച.. കരുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവന്ന ഭിത്തിയിൽ നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കൽ ബന്ധിച്ചിരുന്നു.. തുറന്നിട്ട വാതിലുകൾ ഉള്ള അവിടെ നീ സുരക്ഷിതനായിരുന്നു എന്നിട്ടും ഓർമ്മകൾക്കപ്പുറം സഞ്ചാരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമായി..ഋതുക്കൾ പോലെ ദിവസങ്ങൾപോലെ കാലത്തിന്റെ നിയമത്തിനു വഴങ്ങി നമ്മൾ മുൻപോട്ടു പോയെ തീരൂ.. സ്വന്തമല്ലാത്ത ശാശ്വതമല്ലാത്ത നമ്മൾ എന്നവാക്കിനെ പിരിച്ചെഴുതേണ്ട സമയം ആയിരിക്കണം. വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ചിരിയുടെ ചായം തേക്കുമ്പോൾ വിങ്ങുന്ന വിസ്‌പൊടനങ്ങൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ മുഴങ്ങുന്നു..

ഒരുപാട് പേരിൽ ഒരാൾ ആയി ഞാനിരിക്കെ നീ എന്ന ഒരേയൊരു സത്യത്തെ വേദനിക്കുമ്പോളും വേറിട്ടുപോകാതെ ഹൃദയത്തിൽ ചേർക്കട്ടെ...

ഒന്നമർത്തി മൂളിയാൽ തേങ്ങിയാൽ പരിഭവിച്ചാൽ.. വീണ്ടും തിരസ്കാരത്തിന്റെ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ നിഷ്കരുണമായ വാക്പ്രയോഗങ്ങൾ ശൂന്യമായ മനസ്സിന്റെ തളർന്ന ആർത്തനാദങ്ങൾ അർത്തലക്കുന്ന ലോല വികാരങ്ങളുടെ വിസ്പോടനത്തിൽ തകർന്നടിയുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ കരിങ്കൽ ഭിത്തികൾ.. ഒന്നിനും വയ്യ.. സൂക്ഷ്മ ചിന്തകളുടെ ആവർണങ്ങളിൽ സ്ഥൂലമായി തന്നെ തുടരാം.. 

സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിച്ച ചിന്തകളുടെ നൂലാമാലകൾ നിർവികരതയുടെ ബന്ധനങ്ങളിൽ കിടന്നു കുരുങ്ങുന്നു .. സമാധാനം നിറഞ്ഞ ഇന്നുകളെ പുണർന്നു ആശ്വാസം കണ്ടെത്താം.. നിലനിൽപ്പ് എന്നത് ഇന്നത്തെ ആവശ്യമാണ് നാളെ എന്താകുമെന്നത് വിധിയുടെ വിധിയെഴുത്ത്..

നീ തന്ന ഓരോ നിമിഷവും എത്ര സുന്ദരമാണ്.. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന നിന്റെ ഓർമ്മകൾ പറയുവാന്നാവാത്തത്ര ഹൃദയങ്ങമവും..

പ്രണയിക്കുവാൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല എങ്കിലും എനിക്ക് വേണം എന്നും... സത്യമല്ലാത്ത എന്നാൽ മനസ്സിൽ നിറയുന്ന ഒരു സ്വപ്നംപോലെ.. ഓർമിക്കുവാൻ.. ഓർക്കുമ്പോൾ ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കുവാൻ.. 

സ്വന്തമാകുന്നതല്ലേ നഷ്ടപ്പെടൂ... അതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്ക് നിന്നെയും നിനക്കെന്നെയും ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്തണ്ടല്ലോ..

എന്റെ യൗവനം നിന്നിലവസാനിക്കുന്നു... നിനക്ക് ശേഷം എന്റെ ജരാനരകൾ മനസ്സിലേക്കും വ്യാപിക്കും .. വർദ്ധക്യത്തിലേക്കു ഒതുങ്ങുവാൻ ഞാൻ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞിരിക്കും...